صدایی که برخاسته از سکوت
نجوای خسته من از تنهایی وغم
در دیار غریب و غربت می نالم
روحم دچار عشق به وطن
ان تصویر گل سرخ
بوی خاک وطنم
کلام گرم مادرم
می پیچد در اعماق دلم
باران اشکم
نمی کند لحظه ای دلم
ارام و سبک با ل و پرم .
+ نوشته شده توسط سحر در Mon 12 Sep 2005 و ساعت
21:47 |
